W czerwcu nastąpił kolejny przełom w sprawie konopi. Do katalogu Novel Food dodano liście konopi jako tradycyjna żywność przeznaczona na napary herbaciane. Z inicjatywą rozszerzenia katalogu wystąpiło Europejskie Stowarzyszenie Konopi Przemysłowych (European Industrial Hemp Association – EIHA).

Abyśmy mogli przejść dalej, konieczne jest przypomnienie sobie, czym jest „novel food”, czyli „nowa żywność”. Otóż w dniu 11 grudnia 2015 r. zostało opublikowane rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001, którego przepisy są stosowane przez wszystkie państwa członkowskie od dnia 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z nim „nowa żywność” oznacza żywność, której nie stosowano w znacznym stopniu w Unii do spożycia przez ludzi przed dniem 15 maja 1997 r., niezależnie od dat przystąpienia państw członkowskich do Unii. Może to być np. żywność nowoopracowana lub innowacyjna bądź też wyprodukowana z zastosowaniem nowych technologii i procesów produkcji. Do nowej żywności zalicza się również tradycyjną żywność pochodzącą z państw trzecich, tj. spożywaną poza obszarem Unii Europejskiej, która nie została wprowadzona do obrotu na rynek unijny na masową skalę[i].

Jednym ze źródeł informacji na temat statusu określonych składników jest prowadzony przez Komisję Europejską – Katalog Nowej Żywności. Katalog ten jest to zbiór nazw składników żywności wraz z dostępną na daną chwilę informacją o statusie danego składnika, który nie jest katalogiem zamkniętym. Katalog Nowej Żywności podaje orientacyjne informacje, czy określony składnik pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego oraz inne substancje wymagają, czy też nie wymagają, przeprowadzenia postępowania określonego przepisami rozporządzenia nr 2015/2283.

Jaki jest więc status konopi w ocenie Komisji Europejskiej? W wyroku w sprawie C-663/18 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że kannabidiolu (CBD) nie należy uznawać za narkotyk w rozumieniu Jednolitej konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 1961 r., o ile nie ma działania psychotropowego. Komisja uważa zatem, że kannabidiol można uznać za „żywność”, pod warunkiem, że spełnione są pozostałe warunki określone w art. 2 ogólnego prawa żywnościowego[ii].

Nie wykazano historii konsumpcji w znacznym stopniu w UE przed 15 maja 1997 r. dla CBD lub jakichkolwiek innych kannabinoidów lub produktów zawierających CBD lub inne kannabinoidy pochodzące z rośliny Cannabis sativa. W związku z tym, z wyjątkiem kannabinoidów THC, są one uważane za nową żywność, dopóki nie zostaną przedstawione akceptowalne i możliwe do zweryfikowania dowody przeciwne. Kannabinoidy THC są uważane za narkotyki w rozumieniu Jednolitej konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. i dlatego nie mogą być uważane za „żywność”. W prawodawstwie UE obecność THC w żywności jest regulowana przepisami dotyczącymi zanieczyszczeń.

Komisja otrzymała ponad 190 wniosków o zezwolenie na stosowanie CBD i wyciągów z Cannabis sativa oraz produktów pochodnych zawierających kannabinoidy na podstawie rozporządzenia w sprawie nowej żywności. Spośród tych wniosków Komisja uznała dotychczas 20 za ważne i są one obecnie oceniane przez EFSA. W oświadczeniu z czerwca 2022 r. EFSA zidentyfikował kilka potencjalnych zagrożeń i ustalił, że należy uzupełnić wiele luk w danych dotyczących możliwych skutków zdrowotnych, zanim będzie można przystąpić do oceny bezpieczeństwa CBD i ekstraktów z konopi.

Historia konsumpcji w UE została wykazana również w odniesieniu do naparu wodnego z liści konopi (jeśli nie towarzyszą im wierzchołki kwiatowe i owocujące) spożywanego jako taki lub jako część naparów ziołowych. Takie zastosowanie nie jest nowe. Do wodnego naparu z liści konopi można stosować wyłącznie odmiany Cannabis sativa L. znajdujące się w unijnym Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych (określane jako konopie)[iii].

Pomimo rozszerzenia katalogu należy wziąć pod uwagę aktualnie obowiązujące ograniczenia dotyczące używania składnika:

• poziom THC (równoważników delta-9-tetrahydrokanabinolu) w przypadku nasion i produktów spożywczych, które są z nich wytworzone, dla zmielonych nasion, (częściowo) odtłuszczonych nasion i innych produktów przetworzonych z nasion – 3 mg/kg, a co do oleju z nasion – 7,5 mg/kg;
• do wodnego naparu z liści konopi można stosować wyłącznie odmiany Cannabis sativa L. znajdujące się w unijnym Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych;
• uprawa możliwa jest tylko po uzyskaniu wpisu do rejestru producentów i tylko odmiany o nazwie konopia włóknista – suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin, z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,3% w przeliczeniu na suchą masę[iv].

Jak widać w naszym artykule, powoli sytuacja konopi jest regulowana, natomiast zapewne upłynie jeszcze wiele czasu, zanim faktycznie zostaną podjęte kolejne konkretne regulacje. Rozszerzenie katalogu jest kolejnym krokiem, który coraz bardziej zdefiniuje obecność tego składnika na rynku i jego rolę.

[i] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001 (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 327, str. 1 z późn. zm.), art. 3 ust. 2 lit. a)

[ii] Wyrok TS z 19.11.2020 r., C-663/18, POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO MINISTÈRE PUBLIC I CONSEIL NATIONAL DE L’ORDRE DES PHARMACIENS, LEX nr 3082753.

[iii] PAFF Committee Summary report (sante.g.3(2023)3617044): https://food.ec.europa.eu/document/download/2acf0c9c-fd70-4aef-a970-016fe207d4a9_en?filename=reg-com_toxic_20230227_sum.pdf

[iv] Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/915 z dnia 25 kwietnia 2023 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych zanieczyszczeń w żywności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 (Dz. U. UE. L. z 2023 r. Nr 119, str. 103).

The post Liście konopi siewnej – najnowsze stanowisko Komisji Europejskiej first appeared on FUNDACJA R&D HUB.

Co to dokładnie oznacza? Zacznijmy od początku, czyli samego rozporządzenia 1925/2006. Harmonizuje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w Państwach Członkowskich, odnosząc się dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji, tak aby zagwarantować skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów[i]. Jest to swoista rama, która określa wszystkie najważniejsze zasady:

1. wymagania, ograniczenia, kryteria czystości, warunki dodawania witamin i składników mineralnych i związane z tym etykietowanie, prezentację i reklamę;
2. substancje, których stosowanie podlega zakazowi, ograniczeniu lub kontroli przez Wspólnotę;
3. kwestię rejestru, procedury powiadamiania, środków zabezpieczających i monitorowania.

Istotną częścią rozporządzenia są jego załączniki:

1. pierwszy załącznik określa witaminy i składniki mineralne, które mogą być dodawane do żywności;
2. drugi załącznik wskazuje na formy chemiczne witamin i składników mineralnych, które mogą być dodawane do żywności;
3. trzeci załącznik w tym przypadku jest dla nas najważniejszy, bo określa substancje, których stosowanie w żywności jest:
4. zakazane – należą do nich:
5. aloeemodyna i wszystkie preparaty, w których substancja ta jest obecna,
6. emodyna i wszystkie preparaty, w których substancja ta jest obecna,
7. preparaty z liści gatunków Aloe zawierające pochodne hydroksyantracenu,
8. dantron i wszystkie preparaty, w których substancja ta jest obecna,
9. ziele przęśli i preparaty z niego uzyskane,
10. kora johimby lekarskiej i preparaty z niej uzyskane (Pausinystalia yohimbe (K. Schum) Pierre ex Beille);
11. ograniczone – są to:
12. izomery trans kwasów tłuszczowych, inne niż izomery trans kwasów tłuszczowych naturalnie występujące w tłuszczu pochodzenia zwierzęcego,
13. monakoliny ze sfermentowanego czerwonego ryżu,
14. ekstrakty z zielonej herbaty zawierające 3-galusan (-) epigalokatechiny, z wyłączeniem wodnych ekstraktów zielonej herbaty zawierających tę substancję, które po odtworzeniu w napojach mają skład porównywalny z tradycyjnymi naparami zielonej herbaty;
15. podlega kontroli przez Wspólnotę:
16. preparaty z korzeni lub kłączy Rheum palmatum L. lub Rheum officinale Baillone i ich hybryd zawierające pochodne hydroksyantracenu,
17. preparaty z liści lub owoców Cassia senna L. zawierające pochodne hydroksyantracenu,
18. preparaty z kory Rhamnus frangula L. lub Rhamnus purshiana DC. zawierające pochodne hydroksyantracenu,
19. monakoliny ze sfermentowanego czerwonego ryżu,
20. ekstrakty zielonej herbaty zawierające 3-galusan (-) epigalokatechiny[ii].

Jak widać substancji tych nie ma wiele, ale lista ta ma znaczący wpływ na funkcjonowanie przemysłu spożywczego. Warto zaznaczyć jeszcze, że przepisy omawianego rozporządzenia, w kwestii witamin i składników mineralnych, nie mają zastosowania do suplementów diety[iii], ale co do innych substancji – już tak.

To jak to wygląda z najnowszą substancją, która została dodana „pod lupę”? Zgodnie z najnowszą zmianą, dzienna porcja żywności musi zawierać mniej niż 800 mg 3-galusanu (-) epigalokatechiny. Co więcej, sama etykieta musi posiadać dodatkowe informacje:

1. maksymalna liczba porcji żywności przeznaczonych do dziennego spożycia;
2. ostrzeżenie, aby nie spożywać dziennej ilości również 800 mg 3-galusanu (-) epigalokatechiny lub wyższej;
3. podaje się zawartość 3-galusanu (-) epigalokatechiny w przeliczeniu na porcję żywności;
4. ostrzeżenia o następującej treści:
5. „Nie należy spożywać, jeśli tego samego dnia spożywasz inne produkty zawierające zieloną herbatę”,
6. „Niniejszy produkt nie powinien być spożywany przez kobiety w ciąży lub kobiety karmiące piersią oraz dzieci w wieku poniżej 18 lat”,
7. „Nie należy spożywać na czczo”[iv].

Termin wprowadzania tych zmian zbliża się wielkimi krokami, bo środki spożywcze zawierające ekstrakty zielonej herbaty zawierające 3-galusan (-) epigalokatechiny, które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia i zostały zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, mogą pozostać w obrocie do dnia 21 czerwca 2023 r.[v]

Co spowodowało tę zmianę? Otóż chodzi o fakt, że w 2015 r. Norwegia, Szwecja i Dania zwróciły się do Komisji z wnioskiem o wszczęcie procedury, ponieważ ze spożyciem katechin, w szczególności 3-galusanu (-) epigalokatechiny w ekstraktach zielonej herbaty wykorzystywanych w produkcji żywności, wiąże się potencjalne ryzyko dla konsumentów. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził, że w oparciu o dostępne dane na temat potencjalnego szkodliwego działania katechin zielonej herbaty na wątrobę z interwencyjnych badań klinicznych wynika, że spożycie dawek równych lub wyższych niż 800 mg 3-galusanu (-) epigalokatechiny dziennie w formie suplementu diety wskazuje na statystycznie istotny wzrost aminotransferaz u przyjmujących je osób w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej, co świadczy o uszkodzeniu wątroby. Urząd wyjaśnił, że istnieje szereg wątpliwości dotyczących narażenia na katechiny zielonej herbaty oraz ich skutków biologicznych i toksykologicznych[vi].

Czy zmiana ta będzie odczuwalna na przestrzeni czasu? Oczywiście, że tak. Czy jest to zmiana na lepsze? Biorąc pod uwagę badania Urzędu może okazać się, że tak, ale przekonamy się o tym dopiero za jakiś czas.

[i] Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 404, str. 26 z późn. zm.), art. 1 ust. 1.

[ii] Ibidem, Załącznik III.

[iii] Ibidem, art. 1 ust. 2.

[iv] Ibidem, Załącznik III.

[v] Rozporządzenie Komisji (UE) 2022/2340 z dnia 30 listopada 2022 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do ekstraktów zielonej herbaty zawierających 3-galusan (-) epigalokatechiny (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 310, str. 7), art. 2.

[vi] Ibidem, uzasadnienie do rozporządzenia.

The post Ograniczenia dotyczące zielonej herbaty – o co dokładnie chodzi? first appeared on FUNDACJA R&D HUB.

Jakość handlowa

Ustawa implementuje do polskiego porządku prawnego Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2019/1009, ustanawiającego przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE – informuje resort rolnictwa.

Ustawa wprowadza następujące zmiany w dotychczas obowiązującej ustawie o nawozach i nawożeniu:

1. Dostosowuje zakres i terminologię ustawy do wymagań rozporządzenia nr 2019/1009.
2. Wyznacza wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa jako organ nadzoru rynku.
3. Wyznacza Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa jako organ wykonujący zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej określone w rozporządzeniu nr 2019/1009.
4. Dostosowuje kompetencje organów do obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia nr 2019/100.
5. Dodaje przepisy regulujące kwestie związane z wykazem nawozowych produktów mikrobiologicznych, który ma być prowadzony przez ministra właściwego ds. rolnictwa.
6. Uzupełnia zadania okręgowych stacji o wykonywanie badań produktów nawozowych UE.
7. Wprowadza przepisy dotyczące kar za naruszenie norm rozporządzenia 2019/1009 obowiązujących na jego podstawie.
8. Zastępuje dotychczasowe opłaty sankcyjne i kary grzywny za niezgodne z prawem wprowadzanie do obrotu produktów nawozowych systemem administracyjnych kar pieniężnych (nowy system sankcyjny).

Rozszerzenie definicji i nowy katalog produktów nawozowych

Nowelizacja – zgodnie z rozporządzeniem unijnym – rozszerza katalog produktów nawozowych, który obejmuje teraz nie tylko nawozy mineralne, ale także wszystkie inne produkty nawozowe, takie jak: podłoża do upraw, biostymulatory, polepszacze gleby, inhibitory, w tym organiczne i mikrobiologiczne, charakteryzujące się działaniem stymulującym wzrost roślin oraz poprawę jakości gleby.

Ustawa wprowadza także definicję producenta. Zgodnie z uchwalonym projektem, producentem nawozu, środka wspomagającego uprawę roślin lub nawozowego produktu mikrobiologicznego, jest osoba – fizyczna, lub prawna, która: – wytwarza nawóz, środek wspomagający uprawę roślin lub nawozowy produkt mikrobiologiczny lub która zleca ich zaprojektowanie lub wytworzenie, lub która produkuje nawóz, środek wspomagający uprawę roślin lub nawozowy produkt mikrobiologiczny, które nie powstały w procesie wytwarzania. Producentem może być również ten, kto modyfikuje nawóz, środek wspomagający uprawę roślin lub nawozowy produkt mikrobiologiczny już wprowadzone do obrotu w sposób, który mógłby mieć wpływ na ich zgodność z odpowiednimi przepisami niniejszej ustawy. Za producenta będzie uznawać także osobę, wskazaną jako producent na opakowaniu nawozu, środka wspomagającego uprawę roślin lub nawozowego produktu mikrobiologicznego lub dołączonej do nich etykiecie, a w przypadku nawozu, środka wspomagającego uprawę roślin albo nawozowego produktu mikrobiologicznego luzem – w dokumentach, w które się je zaopatruje

Nawozowe produkty mikrobiologiczne

Ustawa wprowadza także wykaz nawozowych produktów mikrobiologicznych, do którego prowadzenia zostaje delegowany Minister właściwy do spraw rolnictwa.  Nawozowe produkty mikrobiologiczne, to produkty zawierających wyłącznie mikroorganizmy, w tym mikroorganizmy martwe lub nieaktywne, lub konsorcja tych mikroorganizmów oraz substancje stanowiące pożywkę dla tych mikroorganizmów i ich metabolity, a także nieszkodliwe substancje resztkowe z pożywek, które poprawiają aktywność biologiczną gleby lub stymulują procesy odżywiania roślin lub grzybów, a wyłącznym celem ich zastosowania jest poprawa efektywności wykorzystania składników pokarmowych przez rośliny lub grzyby, ich odporności na stres abiotyczny, ich cech jakościowych lub przyswajalności przez nie składników pokarmowych z form trudnodostępnych w glebie.

Podmiot wprowadzający do obrotu nawozowy produkt mikrobiologiczny będzie mógł zgłosić taki produkt do wykazu. Zgłoszenie będzie zawierać nazwę nawozowego produktu mikrobiologicznego, informację o jego składzie i zakresie stosowania, datę zgłoszenia go do wykazu, a także imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę oraz siedzibę i adres: 1) producenta nawozowego produktu mikrobiologicznego wyprodukowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) importera nawozowego produktu mikrobiologicznego przywiezionego z terytorium państw trzecich; 3) producenta lub innego podmiotu wprowadzającego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nawozowy produkt mikrobiologiczny – w odniesieniu do nawozowego produktu mikrobiologicznego wyprodukowanego lub wprowadzonego do obrotu na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wykaz zostanie umieszczany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rolnictwa

Kontrole i sankcje

Nadzór nad udostępnianiem na rynku nawozów sprawuje Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Minister właściwy do spraw gospodarki obwieści w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, listę akredytowanych laboratoriów upoważnionych do badania zgodności nawozów z unijnymi normami. Laboratoria będą podlegały notyfikacji Komisji Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim. Do zadań Ministra właściwego do spraw gospodarki będą należeć również czynności w zakresie ograniczania lub cofania notyfikacji, a także informowania Komisji Europejskiej o podjętych działaniach. Ocenę oraz monitorowanie podmiotów, dokonujących kontroli powierzone ma zostać Polskiemu Centrum Akredytacji. Produkty nawozowe UE będą podlegały nadzorowi w zakresie ich zgodności z przepisami rozporządzenia nr 2019/1009. Organami nadzoru rynku, które będą przeprowadzały kontrole dotyczące tej zgodności, będą wojewódzcy inspektorzy ochrony roślin i nasiennictwa.

W przypadku niespełnienia wymagań jakościowych, przekroczenia dopuszczalnych norm zanieczyszczenia lub niespełnienia warunków dotyczące wprowadzania nawozów do obrotu, Wojewódzki inspektor może, może w drodze decyzji

1. zakazać wprowadzenia do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin;
2. nakazać wycofanie z obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest również upoważniony do przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów dotyczących warunków stosowania i przechowywania nawozów, środków wspomagających uprawę roślin oraz produktów nawozowych UE. Taka kontrola polegać będzie na sprawdzeniu podmiotów stosujących i przechowujących nawozy, środki wspomagające uprawę roślin i produkty nawozowe UE oraz jest przeprowadzana na podstawie analizy ryzyka albo na wniosek zainteresowanych podmiotów. Podmioty podlegające nadzorowi, poniosą opłaty za wykonywanie przez Inspekcję czynności kontrolnych i przeprowadzanie badań laboratoryjnych, jeżeli w ich wyniku stwierdzono, że nawozy albo środki wspomagające uprawę roślin nie spełniają wymagań jakościowych.

Wysokość opłaty będzie wynosić maksymalnie 100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający rok, w którym wykonano czynności kontrolne lub przeprowadzono badania laboratoryjne, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób ustalania opłat, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez Inspekcję lub upoważnione do przeprowadzania badań jednostki przy wykonywaniu danej czynności kontrolnej lub przeprowadzaniu badania oraz czas niezbędny do ich wykonania lub przeprowadzenia.

Nowa ustawa wprowadza także istotną zmianę części systemu kar za naruszanie przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu. Dotychczasowe opłaty sankcyjne i kary grzywny dotyczące wprowadzania do obrotu oraz kontroli jakości nawozów i środków wspomagających uprawę roślin zostały zastąpione systemem kar pieniężnych nakładanych przez organy nadzoru rynku w formie decyzji administracyjnych. 

The post Ustawa o nawozach i nawożeniu – dostosowanie przepisów krajowych do regulacji unijnych first appeared on FUNDACJA R&D HUB.

W szkoleniu uczestniczyło 11 rolników z powiatu tureckiego. Była to grupa zajmująca się różnorodną produkcją rolniczą, aczkolwiek głównie produkcją zbóż oraz małym przetwórstwem warzyw i owoców. Obecne na szkoleniu były również Panie z KGW zajmujące się produkcją domową pierogów, dżemów i innych przetworów owocowo-warzywnych. Uczestnicy wysłuchali prezentacji oraz obejrzeli film z przykładami RHD. Uczestnicy na spotkaniu zadawali dużo pytań dotyczących możliwości podjęcia przez rolnika handlu detalicznego przy małej produkcji owoców, warzyw czy też przetwórstwie zbóż.

„Zadanie zostało sfinansowane ze środków otrzymanych z NIW-CRSO w ramach Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO”.

The post Szkolenie – „Aktualne problemy rolnictwa, w tym sprzedaż żywności przez rolników w ramach obowiązujących przepisów prawnych dotyczących rolniczego handlu detalicznego (RHD)” first appeared on FUNDACJA R&D HUB.

„Zadanie zostało sfinansowane ze środków otrzymanych z NIW-CRSO w ramach Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO”.

The post Szkolenie – „Aktualne problemy rolnictwa, w tym sprzedaż żywności przez rolników w ramach obowiązujących przepisów prawnych dotyczących rolniczego handlu detalicznego (RHD)” first appeared on FUNDACJA R&D HUB.

„Aktualne problemy rolnictwa, w tym sprzedaż żywności przez rolników w ramach obowiązujących przepisów prawnych dotyczących rolniczego handlu detalicznego (RHD)”.

W szkoleniu 1 uczestniczyli m.in. przedsiębiorcy, rolnicy z powiatu bełchatowskiego i piotrkowskiego, zajmujący się różną produkcją rolniczą, a w szczególności produkcją: mleka, trzody chlewnej, jabłek, miodów oraz małym przetwórstwem mięsa. Tematyka przyciągnęła także producentów trzody chlewnej o dużej skali produkcji. Uczestnicy z uwagą wysłuchali prezentowanych wiadomości, byli bardzo zainteresowani RHD. Na spotkaniu zadawano dużo pytań dotyczących możliwości podjęcia przez rolnika ryczałtowego rolniczego handlu detalicznego. Podsumowaniem szkolenia była dyskusja, która koncentrowała się na obszarach problematycznych, z jakimi boryka się obecnie polskie a nawet europejskie rolnictwo.

Z kolei w szkoleniu 2 uczestniczyła grupa przedsiębiorców i rolników z powiatu piotrkowskiego. Głównie byli to producenci trzody chlewnej o dużej skali produkcji, którzy rozliczają się na zasadach ogólnych czyli odliczają podatek VAT. Pomimo dużej skali produkcji, większość grupy z uwagi na działalność rolniczą członków swoich rodzin czy przyjaciół, była mocno zainteresowana rolniczym handlem detalicznym. Uczestnicy, zadawali wiele pytań, a w szczególności ci, którzy posiadają mniejsze gospodarstwa. Rolnicy upatrywali w RHD możliwość uzyskania wyższych dochodów z gospodarstwa. W części dyskusyjnej, omawiano problemy współczesnego rolnictwa w Polsce. Przedstawicielki kół gospodyń wiejskich wskazywały na problemy w pozyskiwaniu zewnętrznych źródeł finansowania prowadzonej działalności. Zebrani na Sali uczestnicy podkreślali rolę profesjonalnego doradztwa dla sektora rolnego i mieszkańców terenów wiejskich.

Szkolenie poprowadził Pan Piotr Kociołek szkoleniowiec Łódzkiego Domu Biznesu, na co dzień specjalista Izby Rolniczej Województwa Łódzkiego i prezes Sam-Rol sp. z o.o.

„Zadanie zostało sfinansowane ze środków otrzymanych z NIW-CRSO w ramach Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO”.

The post Szkolenie – „Aktualne problemy rolnictwa, w tym sprzedaż żywności przez rolników w ramach obowiązujących przepisów prawnych dotyczących rolniczego handlu detalicznego (RHD)” first appeared on FUNDACJA R&D HUB.